Chwościk kukurydzy

Znaczenie

Szerokie rozpowszechnienie w głównych rejonach uprawy kukurydzy, szczególnie w USA. Infekcje Cercospora zeae-maydis mogą powodować znaczne straty w plonie do nawet 50% w warunkach sprzyjających rozwojowi choroby, obniżając jednocześnie jego jakość.

Występowanie

Podczas całego okresu wegetacji, szczególnie przy wysokiej wilgotności względnej powietrza, po opadach deszczu przy temperaturze od 25 do 30°C. Rozwojowi sprawcy choroby sprzyjają również utrzymujące się mgły oraz obecność rosy na liściach.

Rozpoznawanie

Cykl infekcji może trwać od dwóch do czterech tygodni. W pierwszej kolejności infekowane są najmłodsze liście kukurydzy. Początkowo objawy choroby widoczne są w postaci małych, ciemnych i wilgotnych plamek, które otoczone są cienką, jasną obwolutą. Wraz ze wzrostem plamek objawy choroby uwidaczniają się jako dłuższe, prostokątne zmiany martwicze (tkanki wewnątrz plam zaczynają obumierać) na liściach barwy brązowej lub szarej, które biegną równolegle do głównych nerwów liścia, a także w postaci charakterystycznych przebarwień (chlorozy).

Grzyb zimuje na resztkach roślinnych pozostawionych po zbiorze i zaraża zdrowe rośliny poprzez bezpłciowe zarodniki zwane konidiami, które rozprzestrzeniają się z wiatrem, a także z kroplami deszczu. Cercospora zeae-maydis przeżywa tak długo, jak długo obecne są zainfekowane resztki kukurydzy.

Wzmożone występowanie

• jednostronny płodozmian – monokultura kukurydzy,
• nie zagospodarowane resztki pożniwne,
• niezbilansowane nawożenie,
• zbyt duża gęstość siewu.
  
  

Agrotechniczne działania zapobiegawcze

• staranne przyoranie słomy kukurydzianej,
• stosowanie kwalifikowanego i zaprawionego materiału siewnego,
• siew nasion kukurydzy w zalecanym terminie,
• rozszerzenie płodozmianu,
• zwalczanie chwastów,
• zbilansowane nawożenie,
• dobór odmian o podwyższonej odporności.